Sanquin

(align:"=><=")+(box:"=XXXXXXXX=")[= (text-style:"bold","italic","tall")[She Left Me for Sanquin!] [[Start|English]] (link: "//Learn more about Sanquin and become a donor. Make your blood proud.//")[ (open-url: "https://www.sanquin.nl/donors/prikkie") ]

(align:"=><=")+(box:"=XXXXXXXX=")[= (text-style:"bold","italic","tall")[Ze Verliet Me voor Sanquin!] [[Begin]] (link: "//Lees meer over Sanquin en word donor. Maak je bloed trots.//")[ (open-url: "https://www.sanquin.nl/donors/prikkie") ]

My blood and I have always had a complicated relationship. She’s active, and weirdly ambitious. I’m more of a stay-in-bed-and-avoid-eye-contact kind of person. ‘You know how much work I’m doing every second to keep you alive?’ she complains. ‘Running oxygen. Repairing cells. Fighting diseases. Meanwhile you’ve been in the same blanket for six hours.’ ‘I’m resting.’ ‘You watched three seasons of a cooking show.’ She had a point. ‘I want to see the world,’ she says dramatically. ‘I want purpose. Adventure.’ [[‘You’re blood. You can’t go on adventures.’]] [[‘Well, you already leave once a month,’ I argued.]]

It was a short bike ride to the Sanquin center. She talked the entire way. ‘I’m going to meet so many new people.’ ‘Maybe I’ll help with research.’ ‘Maybe I’ll become medically famous.’ [[‘Can blood become famous?’]] [[I was not in the mood to talk]]

A few days passed. She tried to stay positive, but the stress was getting to her. She moved around less. My fingers felt colder. Normally she rushed through my veins like she was late for an important meeting. Now she just quietly drifted around. ‘They probably found someone cooler,’ she mumbled one evening. ‘You are blood,’ I reminded her. ‘There are only, like, a few types.’ ‘Exactly. Competition is brutal.’ I was starting to miss her energy already. Then, one morning, we got an email from Sanquin. She nearly caused a cardiovascular event [[opening]] it.

I always knew her type. A universal donor. Honestly, it matched her personality perfectly. She couldn’t sit still without trying to help somebody. The email invited us to come donate at Sanquin, and she completely lost it. ‘WE DID IT,’ she yelled. ‘I’m going to have PURPOSE.’ ‘Please stop increasing my heart rate.’ ‘We should celebrate,’ she said. ‘Tonight we feast.’ ‘On what?’ ‘Spinach. Beans. Iron-rich foods.’ She paused. ‘Maybe a something sweet as a treat.’ It was nice seeing her this happy again. Even if a part of me already knew I was going to miss her. But I didn’t say anything. She deserved this. And before I knew it, the donation day arrived, and we were riding the bycicle back to Sanquin [[once again]].

It started with a tiny finger prick. She laughed immediately. ‘That’s not enough for me to leave,’ she said. ‘That’s barely a dramatic exit.’ Then we sat down in the donation chair, and it all began. I watched her travel through the tube and into the plastic bag. She was humming the entire way. Dancing too, somehow. Honestly, it was the happiest I had ever seen her. ‘LOOK AT ME GO,’ she shouted proudly while disappearing down the tube. [[I felt nervous and strangely empty watching her leave.]] [[I felt nervous but seeing her so happy made it easier.]]

I went back to my normal routine after that. Sitting behind a computer all day. All quiet. And somehow… it felt okay. She was out there now. Doing whatever blood does when it’s not inside a body and being dramatic about purpose. Helping people. Being useful. Living her dream of ‘becoming slightly medically famous.’ And I didn’t have to change my entire lifestyle for it. We both got what we wanted. At least, that’s what I told myself. One morning, I woke up and checked my email. A new newsletter from Sanquin. ‘A message from your donation’ My stomach dropped a little. [[She had written to me.]]

You won’t believe all the things I’m experiencing here. It’s amazing! I’m part of a big research effort to find new cures. I’ve met people I can help keep alive. I learned about my plasma. did you know I even have plasma? Apparently it’s important. I’m learning something new every day, and honestly… it’s exciting. I felt happy for her. Genuinely. ‘I’ll write to you every month,’ she added. ‘To keep you updated on my journey.’ ‘And who knows… maybe you’ll see me again someday. Walking through someone else’s body on the street.’ Of course she would say that. She sounds happy. Full. Like she finally found what she was meant to do. And I’m happy I made that choice. (link: "//Learn more about Sanquin and become a donor. Make your blood proud.//")[ (open-url: "https://www.sanquin.nl/donors/prikkie") ]

(align:"=><=")+(box:"=XXXXXXXX=")[= “My blood wants to leave my body. Not because anything is wrong. She just thinks she can do more with her life.” (live: 7s)[(goto: "English2")]

‘I want purpose. I want to see the world while I’m still young and full of iron.’ ‘You are being unbelievably dramatic.’ ‘And you are wasting premium-quality blood.’ This had been our conversation for years. Me hiding under blankets. Her giving motivational speeches from inside my circulatory system. [[Until one day…]]

‘That is NOT adventure,’ she snapped. ‘That is a scheduled evacuation.’ ‘I want purpose. I want to see the world while I’m still young and full of iron.’ ‘You are being unbelievably dramatic.’ ‘And you are wasting premium-quality blood.’ This had been our conversation for years. Me hiding under blankets. Her giving motivational speeches from inside my circulatory system. [[Until one day…]]

One day, she saw an ad for Sanquin. That was it. She completely lost her mind. ‘LOOK!’ she shouted. ‘Blood donation! Research! Science! New People!' I stared at the screen. She spent the next hour reading stories about donated blood helping patients, researchers, and emergency rooms. ‘We have to go there,’ she said. ‘I want to be part of that world.’ [[Convince her to stay]] [[ok, It's just a screening test|screening]]

I felt strangely sad. ‘But… do you really want to leave me? We have a good life.’ She softened a little. ‘It’s not about leaving you,’ she said. ‘I just don’t think I was meant to stay still forever.’ I should have argued more. Instead, somehow, we ended up making an appointment for a donor [[screening]].

'Obviously. Haven’t you heard of CRISPR? Scientists are obsessed with blood.' 'Some blood samples end up in medical journals. Peer-reviewed fame.' '...And people win Nobel Prizes studying things related to us.' ... I stayed quiet while she kept rambling excitedly through my bloodstream. By the time we [[arrived]], I was nervous just from secondhand enthusiasm.

I stayed quiet while she kept rambling excitedly through my bloodstream. By the time we arrived, I was nervous just from secondhand enthusiasm. We sat down and filled in the forms together. She mostly panicked. ‘I told you we should’ve exercised more,’ she whispered dramatically. ‘What if they reject me? What if I’m not interesting enough?’ ‘You are literally blood,’ I said. ‘Your entire personality is being useful.’ We were called into a small room for tests. The doctor checked my blood pressure. [[Tell her to be calm, it's just a test]] [[Distract her with the spider on the wall]]

Unfortunately, telling her to calm down had the exact opposite effect. I could feel the panic circulating already. ‘Hmm. Slightly high.’ Inside my veins, she was practically bouncing off the walls. ‘Sorry,’ I muttered. ‘She’s excited.’ The doctor nodded politely, choosing not to unpack that sentence. After the tests, they told us to wait for the results. “If everything looks good, we’ll contact you soon.” And just like that, all we could do was [[wait]].

The spider noticed us and suddenly jumped onto my hand. This situation was getting worse. ‘Hmm. Slightly high.’ Inside my veins, she was practically bouncing off the walls. ‘Sorry,’ I muttered. ‘She’s excited.’ The doctor nodded politely, choosing not to unpack that sentence. After the tests, they told us to wait for the results. “If everything looks good, we’ll contact you soon.” And just like that, all we could do was [[wait]].

The machine suddenly gave a warning sound. A doctor walked over. ‘Your circulation is a little slow,’ they explained. I felt awful immediately. I didn’t want to ruin this moment for her. The doctor handed me a small red ball to squeeze. ‘We can do this.’ The circulation picked up again. The machine approved. She was happy again. I tried to remember her like that: joyful, excited, finally getting her adventure. Before I left, she waved goodbye from the little blood bag. Show-off. Afterward, they gave me snacks, water, and a small plushie for my first donation. A tiny pelican. I kept holding it tightly in my hands. It reminds me of her now. The ride back home felt very quiet. No dramatic speeches. No motivational yelling from my veins. [[Just me and the pelican.]]

I tried to remember her like that: joyful, excited, finally getting her adventure. Before I left, she waved goodbye from the little blood bag. Show-off. Afterward, they gave me snacks, water, and a small plushie for my first donation. A tiny pelican. I kept holding it tightly in my hands. It reminds me of her now. The ride back home felt very quiet. No dramatic speeches. No motivational yelling from my veins. [[Just me and the pelican.]]

(align:"=><=")+(box:"=XXXXXXXX=")[= [[Nederlands]] [[English|English0]]

(align:"=><=")+(box:"=XXXXXXXX=")[= “Mijn bloed wil mijn lichaam verlaten. Niet omdat er iets mis is. Ze denkt gewoon dat ze meer kan doen met haar leven.” (live: 7s)[(goto: "2")]

Mijn bloed en ik hebben altijd een ingewikkelde relatie gehad. Zij is actief en vreemd ambitieus. Ik ben meer een blijf-in-bed-en-vermijd-oogcontact soort persoon. ‘Weet je hoeveel werk ik elke seconde doe om jou in leven te houden?’ klaagt ze. ‘Zuurstof rondpompen. Cellen herstellen. Ziektes bestrijden. En jij ligt al zes uur onder dezelfde deken.’ ‘Ik rust uit.’ ‘Je hebt drie seizoenen van een kookprogramma gekeken.’ Ze had een punt. ‘Ik wil de wereld zien,’ zegt ze dramatisch. ‘Ik wil een doel. Avontuur.’ [[‘Je bent bloed. Je kunt niet op avontuur gaan.’]] [[‘Je gaat toch al één keer per maand naar buiten?’ zei ik.]]

‘Ik wil een doel. Ik wil de wereld zien zolang ik nog jong ben en vol ijzer zit.’ ‘Je doet echt belachelijk dramatisch.’ ‘En jij verspilt premiumkwaliteit bloed.’ Dit gesprek voerden we al jaren. Ik verstopt onder dekens. Zij die motiverende speeches gaf vanuit mijn bloedsomloop. [[Tot op een dag…]]

‘Dat is GEEN avontuur,’ snauwde ze. ‘Dat is een geplande evacuatie.’ ‘Ik wil een doel. Ik wil de wereld zien zolang ik nog jong ben en vol ijzer zit.’ ‘Je bent echt ongelofelijk dramatisch.’ ‘En jij verspilt premiumkwaliteit bloed.’ Dit gesprek voerden we al jaren. Ik verstopt onder dekens. Zij die motiverende speeches gaf vanuit mijn bloedsomloop. [[Tot op een dag…]]

Op een dag zag ze een advertentie voor Sanquin. En dat was het. Ze verloor compleet haar verstand. ‘KIJK!’ riep ze. ‘Bloeddonatie! Onderzoek! Wetenschap! Nieuwe mensen!’ Ik staarde naar het scherm. Ze bracht het volgende uur door met verhalen lezen over gedoneerd bloed dat patiënten hielp, onderzoekers ondersteunde en spoedafdelingen draaiende hield. ‘We moeten daarheen,’ zei ze. ‘Ik wil deel uitmaken van die wereld.’ [[Overtuig haar om te blijven]] [[Oké, het is gewoon een screeningtest]]

Ik voelde me vreemd genoeg verdrietig. ‘Maar… wil je me echt verlaten? We hebben toch een goed leven.’ Ze werd even zachter. ‘Het gaat niet om jou verlaten,’ zei ze. ‘Ik denk gewoon niet dat ik bedoeld ben om altijd stil te blijven.’ Ik had meer moeten tegenstribbelen. In plaats daarvan maakten we, zonder dat het echt een besluit leek, een afspraak voor een donor [[Oké, het is gewoon een screeningtest]].

Het was maar een kort stukje fietsen naar het Sanquin centrum. Ze praatte de hele weg door. ‘Ik ga zoveel nieuwe mensen ontmoeten.’ ‘Misschien help ik mee met onderzoek.’ ‘Misschien word ik medisch beroemd.’ [[‘Kan bloed beroemd worden?’]] [[Ik had geen zin om te praten]]

‘Uiteraard. Heb je nog nooit van CRISPR gehoord? Wetenschappers zijn geobsedeerd door bloed.’ ‘Sommige bloedmonsters belanden zelfs in medische tijdschriften. Peer-reviewed beroemdheid.’ ‘…En mensen winnen Nobelprijzen door dingen die met ons te maken hebben te onderzoeken.’ … Ik bleef stil terwijl ze enthousiast verder bleef praten door mijn bloedsomloop heen. [[Toen we aankwamen was ik al nerveus van haar enthousiasme alleen.]]

Ik bleef stil terwijl ze enthousiast door mijn bloedsomloop bleef ratelen. Toen we aankwamen was ik al nerveus van haar enthousiasme alleen. We gingen samen zitten en vulden de formulieren in. Zij raakte vooral in paniek. ‘Ik zei toch dat we meer hadden moeten bewegen,’ fluisterde ze dramatisch. ‘Wat als ze me afwijzen? Wat als ik niet interessant genoeg ben?’ ‘Je bent letterlijk bloed,’ zei ik. ‘Je hele persoonlijkheid is “nuttig zijn”.’ We werden naar een kleine kamer geroepen voor de tests. De dokter controleerde mijn bloeddruk. [[Zeg dat ze rustig moet blijven, het is maar een test]] [[Leid haar af met de spin op de muur]]

Helaas had haar vertellen dat ze rustig moest blijven precies het tegenovergestelde effect. Ik voelde de paniek al door mijn lichaam circuleren. ‘Hmm. Licht verhoogd,’ zei de dokter. Van binnen was ze inmiddels praktisch van de muren aan het stuiteren. ‘Sorry,’ mompelde ik. ‘Ze is gewoon enthousiast.’ De dokter knikte beleefd, duidelijk niet van plan om die zin verder te ontleden. Na de tests zeiden ze dat we moesten wachten op de resultaten. “Als alles goed is, nemen we contact met jullie op.” En zo konden we niets anders doen dan [[wachten]].

De spin merkte ons op en sprong plots op mijn hand. Deze situatie werd alleen maar erger. ‘Hmm. Licht verhoogd,’ zei de dokter. Van binnen was ze inmiddels praktisch aan het stuiteren door mijn aderen. ‘Sorry,’ mompelde ik. ‘Ze is gewoon… enthousiast.’ De dokter knikte beleefd, duidelijk niet van plan om die zin verder te ontleden. Na de tests zeiden ze dat we moesten wachten op de resultaten. “Als alles goed is, nemen we contact met jullie op.” En zo konden we niets anders doen dan [[wachten]].

Een paar dagen gingen voorbij. Ze probeerde positief te blijven, maar de stress begon haar toch te raken. Ze bewoog minder. Mijn vingers voelden kouder aan. Normaal schoot ze door mijn aderen alsof ze te laat was voor een belangrijke afspraak. Nu dreef ze er stilletjes doorheen. ‘Ze hebben vast iemand gevonden die cooler is,’ mompelde ze op een avond. ‘Je bent bloed,’ herinnerde ik haar. ‘Er zijn maar, zoals, een paar types.’ ‘Precies. De competitie is moordend.’ Ik begon haar energie al te missen. Toen kregen we op een ochtend een e-mail van Sanquin. Ze veroorzaakte bijna een cardiovasculair incident bij het [[openen]] ervan.

Ik wist altijd al wat voor type ze was. Een universele donor. Eerlijk gezegd paste dat perfect bij haar persoonlijkheid. Ze kon niet stilzitten zonder iemand te willen helpen. De e-mail nodigde ons uit om te komen doneren bij Sanquin, en ze verloor compleet haar zelfbeheersing. ‘WE HEBBEN HET GEDAAN,’ riep ze. ‘IK GA EIND-DE-LIJK DOEL HEBBEN.’ ‘Stop alsjeblieft met mijn hartslag verhogen.’ ‘We moeten het vieren,’ zei ze. ‘Vanavond houden we een feestmaal.’ ‘Waarvan?’ ‘Spinazie. Bonen. IJzerrijke dingen.’ Ze dacht even na. ‘Misschien iets zoets als toetje.’ Het was fijn om haar zo gelukkig te zien. Ook al wist een deel van mij al dat ik haar zou gaan missen. Maar ik zei niets. Ze verdiende dit. En voor ik het wist, was de dag van de donatie aangebroken, en fietsten we weer naar Sanquin [[opnieuw]].

Het begon met een klein prikje in de vinger. Ze moest meteen lachen. ‘Dat is niet genoeg om mij te laten vertrekken,’ zei ze. ‘Dat is nauwelijks een dramatische exit.’ Daarna gingen we zitten in de donatiestoel, en het begon. Ik keek hoe ze door de slang verdween en in het plastic zakje terechtkwam. Ze neuriede de hele tijd. En danste ook, op een of andere manier. Eerlijk gezegd was ze nog nooit zo gelukkig geweest. ‘KIJK ME GAAN,’ riep ze trots terwijl ze in de slang verdween. [[Ik voelde me nerveus en vreemd leeg terwijl ik haar zag vertrekken.]] [[Ik voelde me nerveus, maar haar geluk maakte het makkelijker.]]

Het apparaat gaf plots een waarschuwingsgeluid. Een dokter kwam erbij. ‘Je doorbloeding is wat traag,’ legde hij uit. Ik voelde me meteen schuldig. Ik wilde dit moment voor haar niet verpesten. De dokter gaf me een klein rood balletje om in te knijpen. ‘We kunnen dit.’ De doorbloeding kwam weer op gang. De machine gaf goedkeuring. Ze was weer gelukkig. Ik probeerde haar zo te onthouden: blij, enthousiast, eindelijk op haar avontuur. Voor ik wegging, zwaaide ze nog vanuit het kleine bloedzakje. Opschepper. Daarna kreeg ik snacks, water en een klein knuffeltje voor mijn eerste donatie. Een kleine pelikaan. Ik hield hem stevig vast in mijn handen. Hij doet me nu aan haar denken. De fietstocht naar huis voelde heel stil. Geen dramatische speeches. Geen motiverende kreten meer door mijn aderen. [[Gewoon ik en de pelikaan.]]

Ik probeerde haar zo te onthouden: blij, enthousiast, eindelijk haar avontuur. Voor ik wegging, zwaaide ze nog vanuit het kleine bloedzakje. Opschepper. Daarna gaven ze me snacks, water en een klein knuffeltje voor mijn eerste donatie. Een kleine pelikaan. Ik bleef hem stevig in mijn handen vasthouden. Hij doet me nu aan haar denken. De fietstocht naar huis voelde heel stil. Geen dramatische speeches. Geen motiverende kreten meer door mijn aderen. [[Gewoon ik en de pelikaan.]]

Ik ging daarna gewoon terug naar mijn normale routine. Zitten achter een computer, de hele dag. Stil. En ergens… voelde dat oké. Zij was nu daarbuiten. Bezig met wat bloed blijkbaar doet als het niet in een lichaam zit en zich niet druk maakt om zijn existentiële carrière. Mensen helpen. Nuttig zijn. Haar droom leven van ‘een beetje medisch beroemd worden’. En ik hoefde mijn hele levensstijl niet te veranderen. We hadden allebei gekregen wat we wilden. Tenminste, dat vertelde ik mezelf. Op een ochtend werd ik wakker en checkte mijn e-mail. Een nieuwe nieuwsbrief van Sanquin. ‘Een bericht van je donatie’ Mijn maag zakte een beetje. [[Ze had me geschreven.]]

Je gelooft niet wat ik hier allemaal meemaak. Het is geweldig! Ik doe mee aan een groot onderzoeksproject om nieuwe behandelingen te vinden. Ik heb mensen ontmoet die ik kan helpen in leven te blijven. Ik heb geleerd over mijn plasma. Wist jij dat ik plasma heb? Blijkbaar is dat best belangrijk. Ik leer hier elke dag iets nieuws en eerlijk… het is echt spannend. Ik voelde me oprecht blij voor haar. ‘Ik schrijf je elke maand,’ voegde ze toe. ‘Om je op de hoogte te houden van mijn reis.’ ‘En wie weet… misschien zie je me ooit nog eens. Gewoon, terwijl ik door iemands anders lichaam loop op straat.’ Natuurlijk zou ze dat zeggen. Ze klonk gelukkig. Vol. Alsof ze eindelijk gevonden had wat ze moest doen. En ik was blij dat ik die keuze had gemaakt. (link: "//Lees meer over Sanquin en word donor. Maak je bloed trots.//")[ (open-url: "https://www.sanquin.nl/donors/prikkie") ]

We sat down and filled in the forms together. She mostly panicked. ‘I told you we should’ve exercised more,’ she whispered dramatically. ‘What if they reject me? What if I’m not interesting enough?’ ‘You are literally blood,’ I said. ‘Your entire personality is being useful.’ We were called into a small room for tests. The doctor checked my blood pressure. [[Tell her to be calm, it's just a test]] [[Distract her with the spider on the wall]]

We gingen samen zitten en vulden de formulieren in. Zij raakte vooral in paniek. ‘Ik zei toch dat we meer hadden moeten bewegen,’ fluisterde ze dramatisch. ‘Wat als ze me afwijzen? Wat als ik niet interessant genoeg ben?’ ‘Je bent letterlijk bloed,’ zei ik. ‘Je hele persoonlijkheid is nuttig zijn.’ We werden geroepen voor een kleine testkamer. De dokter controleerde mijn bloeddruk. [[Zeg dat ze rustig moet blijven, het is maar een test]] [[Leid haar af met de spin op de muur]]